Leczenie niedorozwoju
Określenie stopnia niedorozwoju w wymiarach psychometrycznych nie wystarcza dla celów klinicznych i dlatego oceniając niedorozwój psychiatra posługuje się dodatkowo kryteriami: ewolucyjnymi, psychologicznymi i społecznymi. Biorąc pod uwagę kryterium ewolucyjne porównujemy umownie badanego do dziecka w określonym wieku. W ten sposób niedorozwój głęboki można porównać do poziomu rocznego dziecka, niedorozwój znaczny -- do 7-letniego dziecka, a niedorozwój lekki - do 12-letniego. Posługując się kryterium psychologicznym określamy u badanego stopień rozwoju mowy, przejawiania uwagi, ewentualnie możliwość pisania. Człowiek z niedorozwojem głębokim nie mówi (wydaje nieartykułowane dźwięki), nie płacze, nie przejawia uwagi. Pacjent z niedorozwojem znacznym mówi, posługując się mową elementarną, na ogół nie pisze, bardzo trudno skupia uwagę. W niedorozwoju lekkim istnieje prawidłowy sposób wyrażania się, pisanie jest prawidłowe, uwaga mało trwała, ale może być koncentrowana. W wypowiedziach niedorozwiniętego w stopniu lekkim dostrzegamy brak umiejętności jasnego formułowania myśli, brak rozumienia terminów pojęciowo abstrakcyjnych, wreszcie nierozumienie i nieumiejętność przenośni: rozumowanie ma prawie zawsze charakter prymitywnie konkretny. Kryterium społeczne wskazuje, czy badany potrafi sam chronić się przed niebezpieczeństwem i zaspokajać swoje potrzeby. W niedorozwoju głębokim nie spełnia tych funkcji w ogóle, w niedorozwoju znacznym potrafi się chronić przed niebezpieczeństwem, ale nie zaspokaja własnych potrzeb i wreszcie w niedorozwoju lekkim potrafi podołać obu zadaniom. Niedorozwój nie będący określonym procesem chorobowym nie podlega leczeniu w rozumieniu aktywnych form psychofarmakologicznych. Poważnym problemem jest wykrywanie tych niesprawności intelektualnych i kierowanie dzieci do odpowiednich szkół, których programy nauczania uwzględniają ich możliwości; mogą one wtedy przyswoić sobie pewne elementarne wiadomości, wyuczyć się określonych czynności lub nawet zawodów.