Psychiatria
Psychopatia jest więc anomalią charakterologiczna człowieka, w której intelekt jest na ogół sprawny i wydolny, a cechy niedorozwoju dotyczą przede wszystkim najwyższych postaci życia uczuciowego: tym między innymi należy tłumaczyć niedostosowanie społeczne psychopatów. Kurt Schneider, wybitny znawca problemu psychopatii, wyraził pogląd, że psychopatą jest albo ten, kto cierpi z powodu swoich anomalii, albo ten, z-powodu zachowania którego cierpi społeczeństwo. Granica między cechami osób normalnych a cechami psychopatów jest płynna. Dość ciekawie ujmuje ten problem Frąckowiak, który podaje: "Ponieważ życie społeczne jest dostosowane do 'wymiarów przeciętnych, a psychopata w tych wymiarach się nie mieści, dochodzi często do konfliktu psychopaty z grupą społeczną". Jan Jaroszyński, badacz tego zagadnienia, wypowiada niezwykle trafny pogląd, że psychopatię rozpoznaje się zbyt pochopnie. Celem uniknięcia nieprzemyślanych rozpoznań proponuje on listę cech psychopatycznych obejmującą 50 pozycji. Cechy takie mogą wprawdzie występować też u osób normalnych, jednak w znacznie mniejszej liczbie. Istnieje uzasadniona potrzeba sprecyzowania kryteriów diagnostycznych psychopatii, których znajomość pozwoli we wstępnym badaniu psychiatrycznym prawidłowo ukierunkować myślenie diagnostyczne. Przykładem psychopaty będzie więc człowiek wybuchowy, nadmiernie lękliwy lub nieśmiały, nadmiernie podejrzliwy lub wykazujący już od dzieciństwa braki w zakresie uczuć moralnych (skłonność do kłamstwa lub okrucieństwa). Mimo sprawnego intelektu psychopatom brak głębi i delikatności uczuć. Typowy psychopata nie przywiązuje się, jest samolubny, niezdolny do wdzięczności. Jest egoistą żądającym wiele, a dającym mało. Wymaga on najczęściej natychmiastowego zaspokajania swych pragnień, bez względu na interes i uczucia innych osób. Dla celów praktyczno-klinicznych opracowano wiele klasyfikacji psychopatów, biorąc za podstawę podziału różne kryteria.