Zaburzenia osobowosci
Grupa zaburzeń osobowości obejmuje anomalie struktury osobowości człowieka, które nie są chorobami psychicznymi, nie są nerwicami, stanowią jedynie odchylenia ilościowe od przeciętności psychicznej w dziedzinie charakteru, życia uczuciowo-popędowego, uczuciowości najwyższej, temperamentu, sposobu reagowania na bodźce oraz napędu psychoruchowego. Rozróżniamy pierwotne i wtórne zaburzenia osobowości. Pierwotne to te, które zaznaczają się już od wczesnego dzieciństwa i którym nie towarzyszą dające się wykryć dostępnymi badaniami zmiany organiczne w mózgu. O wtórnych zaburzeniach osobowości mówimy wówczas, gdy są one nabyte w ciągu życia osobniczego, są wynikiem stwierdzanych organicznych zmian w mózgu, przebytych chorób psychicznych lub wyjątkowo szkodliwych oddziaływań środowiskowych w okresie kształtowania się jednostki. Termin pierwotne zaburzenia osobowości równa się pojęciu psychopatii i psychiki dysharmonijnej. Pojęcie psychopatii opracował po raz pierwszy J. Koch w 1891 r., który uważał je wówczas za cierpienie organiczne. Obecnie, zgodnie z Międzynarodową Klasyfikacją Chorób, Urazów i Przyczyn Zgonów, zastąpiono je nazwą "osobowość nieprawidłowa". Uważa się powszechnie, że jest ona wynikiem nieprawidłowo przebiegającego wczesnego kształtowania się osobowości. Jest to uzależnione od czynników dziedzicznych (okres płodowy), wrodzonych (czas porodu), wreszcie w jakimś stopniu od czynników środowiskowych.