Psychoza hipochondryczna
Psychoza hipochondryczna może powstać jako zejście długotrwałej nerwicy o tej symptomatologii. Niekiedy punktem wyjścia stanu patologicznego są rzeczywiste cierpienia somatyczne, które często pod wpływem sugestii czy autosugestii mogą nasilać się aż do form urojeniowych. Trzeba pamiętać, że w takich przypadkach każde zbyt pochopnie i bez uzasadnienia wypowiedziane zdanie lekarza może się stać dodatkowym czynnikiem jatrogennym i utwierdzić chorego w błędnych przypuszczeniach o ciężkości jego choroby. Baczna obserwacja przez chorego własnego ustroju, wszelkich doznań fizycznych i psychicznych, wzmocniona lękiem o swą egzystencję, przeżycia iluzyjno-halucynacyjne, zwłaszcza cenestopatyczne, doprowadzają do utrwalenia się treści urojeniowych hipochondrycznych. Paranoja reaktywna jest patologicznym odczynem osobowości na określoną niekorzystną sytuację życiowa danego chorego. Przeżyciem takim może być uczucie doznanej krzywdy (np. w czasie rozprawy sądowej), kalectwo, doznanie niezwykłego nieoczekiwanego przeżycia (np. kontakt bezpośredni z jakimś dostojnikiem). Odczyn psychotyczny wyraża się wówczas systemem urojeniowym paranoicznym, a więc zwartymf konsekwentnym, jednoznacznym i wykazującym stały postęp w swoim rozwoju. Szczególnym typem paranoi reaktywnej jest paranoja indukowana. Polega ona na tym, że osoba zdrowa psychicznie, ale przebywająca w bliskości chorego na paranoję, przejmuje jego postawę, sądy, wreszcie treści urojeniowe. Podatni na takie reakcje indukowane są ludzie infantylni, bez ustalonych poglądów na życie, histeroidzi, niedorozwinięci intelektualnie. Klasycznym przykładem paranoi reaktywnej jest paranoja pieniacza, powstająca na skutek głębokiego poczucia doznania niesprawiedliwości i skrzywdzenia.
serwis jaworznickiego stowarzyszenia owodnia embriologia ubezpieczenie budynku mieszkalnego melisa